“Dus je bent Knuffelcoach?”
Als ik een euro zou ontvangen voor elke keer dat iemand me vraagt “Dus jij bent knuffelcoach?” zou ik niet meer hoeven te werken. Wat me vooral verbaast is het gemak waarmee het woord coach aan zowat elk beroep wordt gekoppeld. In de westerse wereld, en in toenemende mate ook elders, is er een coach voor alles in het leven.
Liever noem ik mezelf knuffeltherapeut. Maar de samenleving maakt er geregeld knuffelcoach van. Dus heb ik mijn geuzennaam omarmd.
Wat een coach eigenlijk is en waarom het niet past
Volgens het woordenboek is een coach iemand die een ander traint en instructies geeft met het oog op een te behalen doel. Bij die definitie rijzen bij mij meteen een hele rits vragen:
- Is alles in het leven maakbaar?
- Wat is succes, en voor wie?
- Waarom valt er in onze samenleving altijd iets te “repareren”?
- Waarom zijn we zo prestatiegericht?
- Is het nog toegestaan om onvolmaakt te zijn?
- Waarom is het zo belangrijk om “geslaagd” te zijn, of in ieder geval zo te lijken?
- Waarom zijn we, ondanks alle autonomie, keuzevrijheid en welvaart, nog altijd zo zoekend; zo angstig, zo eenzaam, en massaal aan de antidepressiva?
- Wat is er mis met doorsnee zijn?
Bij knuffeltherapie valt niets te coachen
In mijn vakgebied, mensen liefhebben, is het woord knuffelcoach enigszins misleidend. Er valt namelijk niets te coachen.
Bij mijn knuffelsessies ga je gegarandeerd niets leren over hoe je beter kunt presteren of een winner kunt worden. Geen vijf-stappenplan naar meer. Geen geheimen voor een succesvol, glansrijk leven. Geen SMART-doelen, geen KPI’s, geen to-do lijst met speerpunten.
Het is bij mij allemaal heel simpel.
Je komt in jouw schitterende, onvolmaakte volle ornaat. Om gehoord te worden. Om veilig te kunnen lachen, huilen en knuffelen. Om genegenheid te geven én te ontvangen. Om liefdevol aan te raken en aangeraakt te worden.
Om weer mens te zijn met een medemens.
