Afgelopen week werd ik gebeld door iemand met de vraag of hij mijn gegevens kon doorspelen aan een vrouwelijke kennis van hem, een recent slachtoffer van verkrachting. Het is niet de eerste keer. In toenemende mate word ik benaderd door professionals én leken met precies dezelfde vraag.
De vrouwen om wie het gaat, blijken telkens slachtoffers van seksueel misbruik of seksueel geweld. Wat deze verzoeken zo betekenisvol maakt, is dat ze een ontbrekende factor blootleggen binnen het huidige hulpaanbod voor deze doelgroep.
Ze hadden al de juiste stappen gezet
Deze vrouwen waren goed geïnformeerd en hadden de reguliere hulpverlening al gevonden, of waren er volop mee bezig: huisarts, POH, CSG, Slachtofferhulp, Veilig Thuis, politie, advocaat, psycholoog, traumatherapie. Ze hadden gedaan wat je “hoort” te doen na seksueel trauma.
Wat willen ze dan nog meer, zou je denken.
De ontbrekende schakel: menselijkheid en troost
Allemaal gaven ze aan één ding te missen bij alle hulpinstanties: een bepaalde vorm van menselijkheid. Alle genoemde instanties informeren en ondersteunen je uitstekend op praktisch vlak: jouw opties, rechten, procedures, behandeling. Je krijgt veel praktische informatie, maar weinig troost. Want daar zijn deze organisaties niet voor ingericht.
Naast praktische handvatten is er na een traumatische gebeurtenis ook een diepe behoefte aan troost en emotionele ruimte. De ontbrekende schakel waar deze vrouwen naar op zoek zijn, is een plek en een persoon, met genoeg tijd en de juiste benadering, waar ze veilig even helemaal uit elkaar kunnen vallen.
Ze zoeken iemand in wiens aanwezigheid ze uiting kunnen geven aan intense gevoelens van pijn, schaamte, woede en verslagenheid. Het helpt hen enorm te weten dat ik ervaringskennis heb. Ze willen de ruimte om vrijuit te flippen, schreeuwen, wenen, vloeken en rouwen maar ook om liefdevol en uitgebreid getroost te worden.
Wat trauma-verwerking soms echt vraagt
Deze vrouwen hebben niet genoeg aan cognitief gerichte interventies, stappenplannen, goed bedoelde adviezen of wachtlijsten. Wat ze nodig hebben is een veilig kader met een betrouwbaar persoon, zodat ze op krachtige én kwetsbare wijze uiting kunnen geven aan wat hen is overkomen.
Dat is geen vervanging van professionele zorg. Het is de menselijke aanvulling die er nu ontbreekt. Dit is de kracht van knuffeltherapie.
